Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Sevgililere gölge etmeyin başka bir ihsan istemiyoruz sizden......hocam muhteşemsiniz anlamlı şiiriniz ve sizi kutluyorum saygılarımla...........
UMUTLARINIZ DAİM OLSUN .TABİKİ KALEMİNİZDE .KUTLARIM.
Aydaki zarafet, böyle değildi,
Geceler seninle, süslense idi.
Dünya dengesini, bozarmı idi,
Sevgilere gölge, edilmeseydi.
eyvallah değerli gönül dostum eyvallah gölge edilmesin deriz demesine ya yinede çınar gibi gölgeler hep vardır.Eh gölgeylede olsa esen rüzgarı bize yeter yüreğine sağlık güzeldi
selamlarımla
muhabbette daim ol
Sevmek yürek ister, hepte söyleriz.
Biliriz de nefsi, hiç te yenmeyiz.
Özveri, hoşgörü, hiç denemeyiz.
Bitmesin umutlar, yoksa neyleriz.
Umutlar bitmesin çok doğru
Gönülden tebrik ederim selamlarımla
Sevmek yürek ister, hepte söyleriz.
Biliriz de nefsi, hiç te yenmeyiz.
Özveri, hoşgörü, hiç denemeyiz.
Bitmesin umutlar, yoksa neyleriz.
Çok güzel ve akıcı kutlarım. Bana yazmış olduğum bir şiirimi anımsattı izninizle eklemek isterim
5059....Asıl sevmek..............................................(güzelsözler deryası)
Asıl sevmek nedir? Bilir misin?
Seviyorum diye, beklentiye girmemektir.
Gerçek anlamda sevdiğine, seni seviyorum dedinmi?
Dedin ise bu,sevdiğini kaybetme riskîne girmektir.
Risk almamak nedir? Bilir misin?
İşte bu, en büyük risktir.
Pekî; asıl niyet nedir? Bilir misin?
Asıl niyet; kalbin yaptığı işi bilmesidir.
Ahmet Yazıcıoğlu
Trabzon'dan on puan
Bakî selam, sevgi ve dua ile
Bitmesin umutlar, yoksa neyleriz.
Çok güzel kutlarım sizi selamlar.
GÜZEL NASİHATLERLE SÜSLENMİŞ HOŞ BİR ŞİİR.
ÜSTADIM TEBRİKLER.
KİLİS'TEN ON PUAN.
SELAM VE DUA İLE.
Bire bin veren dünyayı güzelleştiren ve ayakta tutan tek nesne,
düşün şair,
o olmasa idi dünya olurmu idi,
tebrikler...
Sanmam gelecekte, mutluluk vardır.
Sevgi dolmuyorsa, gönül hep dardır.
Yaşama bağlanmak, o da çok zordur.
Bunca nefret inan, sevmeye ardır.
Her güftesi ayrı bir güzellikte tebriklerimle saygılar
Dünyanın kuruluş amacı, Sevgi.
Yüreğine sağlık.
Bu şiir ile ilgili 11 tane yorum bulunmakta