Umutların acılara döndüğü gündü,
Tökezliyordu prangalara vurulmuş ayaklar..
İnsanlık yavaş yavaş tükeniyordu,
Zalimlik ve ölümle….
Ve o sevgiyle yüklü adam
Taşıyordu sonunu kendi omuzlarında…
Biliyorum ayıp ve mânasız
Ama peşlerinden gidiyorum
Gezmeye çıktıkları vakit
Ana kız.
Utanır da belki
Devamını Oku
Ama peşlerinden gidiyorum
Gezmeye çıktıkları vakit
Ana kız.
Utanır da belki




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta