Sevgi Şiiri - Agâh Tövbekâr

Sevgi dedim… içim titredi o an,
Bir çocuğun annesine sarılışı gibi saf,
Bir yaralının merhem arayışı gibi çaresiz,
Bir kalbin diğerine sığınışı kadar derin…
Ben seni öyle sevdim ki, kimse bilmedi,
Ne gözlerim anlattı, ne dilim söyleyebildi.
İçimde büyüttüm seni sessizce,
Her nefeste biraz daha eksilerek…
Geceleri sana yazdım aslında,
Ama kimse okumadı o satırları.
Her kelime bir damla gözyaşıydı,
Her cümle biraz daha beni tüketti.
Sen hiç bilmedin mesela,
Bir mesajını beklerken sabah ettiğimi,
Adını duyunca kalbimin nasıl titrediğini,
Ve sustuğumda aslında nasıl haykırdığımı…
Sevgi bazen susmaktır derler ya,
Ben en çok susarak sevdim seni.
Konuşsam kırılacaktım, sustum…
Sustukça içimde bir dünya yıkıldı.
Herkes sevdiğini yanında ister,
Ben seni uzaktan sevdim, dokunmadan.
Bir hayal gibi, bir rüya gibi…
Uyanınca kaybolacağını bile bile.
Bir gün gelir de unutursun diye korktum,
Ama asıl ben kendimi unuttum seni severken.
Aynaya baktığımda tanımadım yüzümü,
Çünkü gözlerimde sadece sen vardın.
Sevgi dedikleri bazen acının ta kendisiymiş,
Bir kalbi yaşatırken diğerini yakan.
Ben yandım… kül oldum, sustum,
Ama yine de “seviyorum” demekten vazgeçmedim.
Ne tuhaf değil mi?
İnsan en çok kendini yok eden şeyi severmiş.
Ben de seni öyle sevdim işte,
Giderken bile “kal” diyemedim.
Şimdi bir boşluk var içimde,
Ne sen doluyorsun ne de başkası.
Sanki kalbim senden sonra
Kimseyi kabul etmez olmuş gibi.
Eğer bir gün bu satırlar sana ulaşırsa,
Bil ki ben hâlâ aynı yerdeyim…
Sevginin en acı halini yaşayan,
Ve seni hâlâ sessizce seven bir kalpteyim…