Sessizliğin içinden geliyorum sana,
Ne büyük sözlerle
Ne de korkusuz adımlarla…
Ama içim yangın.
Adını göğe yazmak istedim,
Sonra vazgeçtim.
Belki bir tek sen duy diye
Kalbimin içine fısıldadım.
Seni öyle sevdim ki
Abartısız diyemem,
Çünkü içimdeki ses
Bazen yürek parçalıyor.
Yanında olmak istedim;
Mutluluğunda gölge,
Hüznünde omuz,
Suskunluğunda nefes olmak.
Elini tutsam
Hiçbir şey demeden,
Anlar mısın içimdeki fırtınayı?
Ben sana böyle yanarken,
Biraz cesur,
Biraz kırılgan,
Biraz da geç kalmış bir akşam gibi…
Söyle,
Kalbinde bana yer olur mu?
Yoksa ben,
Adını sadece kalbime yazan
Tek kişi mi kalırım?
Kayıt Tarihi : 11.12.2018 13:35:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!