Severek ölunen ayrılık

SEVEREK ÖLÜNEN AYRILIK

Severek ayrılmak değil bu,
Severek yavaş yavaş ölmek…
Her gün biraz daha eksilmek,
Aynaya baktığında
Kendini tanıyamamak.
Kimseye anlatamamak acıyı,
Çünkü giden kötü değil,
Kalan suçsuz,
Ama kalp darmadağın.

Seni bırakmadım,
Bunu yazarken bile ellerim titriyor.
İnsan sevdiğini terk edemez,
Sadece kendinden vazgeçer.
Ben seni değil,
Seninle olan bütün hayallerimi
Tek tek boğdum içimde.
Ses çıkarmadım,
Çünkü sen üzülmeyesin istedim.

Gidişim sessizdi,
Çünkü çığlık atsam
Geri dönecektim.
Ardına bakmadan yürüyen insanlar
Güçlü sanılır ya,
Ben güçlü değildim.
Sadece kalırsam
Parçalanacağımı biliyordum.

En acısı ne biliyor musun?
Seni hâlâ sevmek zorunda kalmak.
Unutmak için hiçbir sebebim yok.
Beni kırmadın,
Beni incitmedin.
Beni bu kadar güzel severken
Gitmek zorunda bıraktın.
İnsan buna nasıl dayanır?

Geceleri uyuyamıyorum.
Çünkü rüyalarımda
Hâlâ birlikteyiz.
Uyanınca fark ediyorum;
O mutluluk
Artık yasaklı bir hatıra.
Sabahlar hep yarım,
Kahveler tatsız,
Günler sensizliğe mahkûm.

Adını içimde gömülü tutuyorum.
Dışarı çıkarsa
Her şey kanayacak biliyorum.
Bir şarkıda,
Bir sokak lambasında,
Bir yabancının gülüşünde
Sana çarpıyorum.
Kaçacak yer yok,
Çünkü sen her yerdesin.

Keşke kötü biri olsaydın.
Keşke nefret edebilseydim.
İnsan nefretle ayakta kalıyor,
Sevgiyle yıkılıyor.
Ben yıkıldım.
Kimse fark etmedi.
Çünkü severek ayrılanların
Cenazesi sessiz olur.

Bir gün sorarsan “nasılım” diye,
“İyiyim” derim.
Çünkü seni üzmek
Ayrılıktan bile ağır.
Ama bil ki,
Ben o günden sonra
Hayatta kaldım sadece,
Yaşamak başka bir şeydi.

Severek ayrılmak buydu işte;
Bir insanı kalbinden çıkarmadan
Hayatından silmek…
İnsan her gün nefes alır,
Ama her nefeste
Biraz daha ölür.