Seven Ben Sevilen Sen Şiiri - Baki Ortak

Yar, yar…
Seven ben, sevilen sen,

Ben yürüdüm bu yolun taşına toprağına,
adını kazıdım gecenin alnına.
Sesim kısık, yüreğim gürültülüydü;
kimse duymadı, sen sustun.

Yar diye yandım geceler dar olur
Hasret içimde közlenir kor olur
Adın düşer dile dilim zar olur
Seven can yanar sevilen ser olur

Seven ben oldum hep,
yükü sırtlanan,
susmayı öğrenen,
“olsun” diyen ben.

Sevilen sen oldun,
farkında bile olmadan;
bir bakışınla bayram,
bir yokluğunla kıyamet kuran sen.

Bir bakışınla bahar açar gülüm
Yokluğunla savrulur benim yönüm
Kendimden geçtim susarak bölündüm
Sevda yazıldı kader mühür olur

Ben kendimden vazgeçtim,
sen kendini bile bilmeden yaşadın.
Ben içimde yanan ateşi
yağmur sanıp söndürmeye çalıştım;
sen ısınmak için bile dönüp bakmadın.

Geceler omzumda ağır bir yükken
Adını andım secdede gizliden
Sözüm yetmedi gönlüm kırık iken
Seven hep bekler sevilen hür olur

Seven ben oldum;
geceyi sabaha bağlayan,
dua gibi adını fısıldayan.

Sevilen sen;
gülüşüyle yaralayan,
gidişiyle mühür vuran.

Arada dağ yok uçurum derindir
Bir adım yakın bin adım serindir
Yüreğim sözden sözlere bölünür
Seven kül olur sevilen nur olur

Aramızda dağlar yoktu belki
ama sen hep uzaktın,
ben hep yakın olmaya çalışan.

Yüreğim harf harf döküldü önüme,
sen kelime bile saymadın.
Ben bir ömrü verdim,
sen bir anı bile almadın.

Şimdi bu sözler kaderle tartılır
Aşk iki yazılır biri yırtılır
Seven yanar hep sevilen durulur
Gönül bu yangınla yanar kül olur

Ve şimdi anlıyorum;
her sevda iki kişilik yazılır
ama bedelini tek kişi ödermiş.

O bedel gecelere bölünmüş uykusuzluk,
boğaza düğümlenen bir isim,
her susuşta biraz daha büyüyen yangınmış.

Ben bir ömrü verdim sessizce,
adını incitmemek için sustum.
Sen bir anı bile almadın,
belki de hiç fark etmedin.

Seven ben…
kırıldıkça susan,
sustukça içe çöken,
ama sevmekten vazgeçmeyen ben.

Sevilen sen…
hiç yorulmayan,
hiç dönüp bakmayan,
hesapsız giden sen.

Bu şiirin sonuna gelince
adımı koyuyorum artık,
çünkü bu acı sahipsiz kalmasın diye.

Bir sevdanın küllerinden kalan,
yanmayı da susmayı da öğrenen,
yine de insan kalabilen…

Yar yar, biri var,
ölgene bile aşık,
Ölesiye seven,
Bağrı yanık
biri var.
Adı Kul Ortak.

KUL ORTAK