Sen sevemezsin ki,
Ne uğruna savaşacak kadar değer vermişsin, buna ne de değerini anlayacak kadar tatmışsın yakınlarından.
Tutunduğun tek dalın gururun olmuş, tutmuş umutlarla dolu bir mezarlıkta üstüne kök salmış.
Kanamış, kanadıkça azalmış ve azaldıkça alçalmışsın toprağa.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta