Kendimden uzaklaştığımda, mutlaka bir ceza veririm kendime,
Sevdiklerimi üzdüğümde, sevememe cezası, bir süreliğine.
Ve; o acıyı yaşarım sessizlik içinde.
Dost bildiklerimi kırarsam şayet,
Bütün dostlarımın beni terkettiğini düşünürüm.
Ve; bu fani hayatta dostsuz kalmanın,
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta