Sevdim Ben Şiiri - Adem Efiloğlu

Nasıl ve niye diye, sorma sakın olur mu?
Yollarda bıraktığın, izlerini sevdim ben.
Aşka meftun yüreğim, ruh eşini bulur mu?
İncitmeden ettiğin, nazlarını sevdim ben.
/
Söylesene sevdiğim, aşk yok iken neylerdin,
Bilmem ki yalnızlıkla, nasıl gönül eylerdin,
İçli içli ağlayıp, acı acı söylerdin,
Yüreğime saplanan, sazlarını sevdim ben.
/
Tutkunluğum sarhoştu, ruhuna aşkı sardı,
Bağlamam bile gider, kendisini asardı,
Sesini dinliyorken, sözcüklerim susardı,
Kulağıma şakıyan, sözlerini sevdim ben.
/
Kederin sancısıyla, bağrımı dağlattığın,
Gecelerce durmadan, acıyla ağlattığın,
Gün geldi kanadıkça, sel olup çağlattığın,
Yaralara sardığın, bezlerini sevdim ben.
/
Ömrümce çile çeksem, asla getirmem dile,
Sevdana kefen giydim, sonunu bile bile,
Nicedir gizlediğim, sır içinde sır ile
Kimsenin bilmediği, tezlerini sevdim ben.
/
Yiterek kaybolsam da, hep yanımda kalarak,
Ruhumun ortasına, şimşek gibi dalarak,
Baktığında kül edip, beni benden alarak,
Kalbimi delip geçen, gözlerini sevdim ben.
/
Ne olur biraz yansıt, şu eşsiz nurlarını,
Koş koşuştur ruhumda, eksiltme turlarını,
Rayihan yakıp geçti, aklımın surlarını,
Her gün oyun kurduğun, kozlarını sevdim ben.
/
Üzülmez mi bir âşık, sormazsan muradını,
Âdem ki yemin etti, hep anacak adını,
Yüreğim kuş misali, çırpıyor kanadını,
Her halinde sevimli, hazlarını sevdim ben.
/
Âdem Efiloğlu