Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
………..Rabbimi sevdim……….
Emir ve yasaklarına riayet ederek
Kulluğuna layık olmaya çalıştığım için
……Peygamberimi (s.a.v) sevdim…….
Sen güneşsin.aysın,nur üstüne nursun
Rahmetine nail olmak,ümmetin olabilmek için
güzel paylaşımlarınız için teşekkürler kutlarım
Salim erben
Sevdiklerim
………..Rabbimi sevdim……….
Emir ve yasaklarına riayet ederek
Kulluğuna layık olmaya çalıştığım için
……Peygamberimi (s.a.v) sevdim…….
Sen güneşsin.aysın,nur üstüne nursun
Rahmetine nail olmak,ümmetin olabilmek için
………..Ana babamı sevdim……….
Hamd olsun ki bana kol kanat gerip
Namuslu,iffetli bir evlat olarak yetiştirdikleri için
………..Yavrumu sevdim………..
Mevlamın bana verdiği bir emanet olup
Kara gözlerinde yaşam direnci bulduğum için
…………Vefasızı sevdim……….
Telli duvaklı gelin gittiğim,……..
Gençliğime kefen giydirip yaşam mücadelesi öğrettiği için
………Vatanımı sevdim………..
Her karışı şehit kanıyla sulanmış
Eşsiz güzellikleriyle huzurla yaşayıp,rızkımı kazabildiğim için
………….Dostlarımı sevdim………
Karanlık gecelerde davetsiz gelip
İçten sohbetleriyle acılarımı dinledikleri için
………….Yağmurları sevdim…….
Göz yaşlarımla yarış edercesine
Yüreğimdeki acıları yıkayıp götürdükleri için
…………Geceleri sevdim…………
Yalnız kalıp sıkıntılarımı günlüğümle paylaşırken
Doğan güneşin gökkuşağı gibi hayatımı aydınlatması için
………..Kendimi sevdim………..
Hazan yaprakları gibi savrulduğum halde
Mevlama sığınıp ayakta durmayı başardığım için
17.07.2006
Sennur Çetin
Değerli nur bacım...Bende bu bakışının yönünü ve ötesini sevdim...Ötelere götüren o ulvi ve manevi samimiyetin daim ve makbul olması...Slm ve dua ile...
BU GÜZEL MANEVİ DUYGULARINIZI PAYLAŞTIĞINIZ İÇİN SİZİ KUTLARIM ÇOK DUYGULANARAK OKUDUĞUM BİR ŞİİR OLDU.ALAŞARA IŞIK
Sennur Hanım;
Siz sevmeye devam edin.Yaradan da, tüm sevdikleriniz de inşallah razıdır sizden.Ailecek bir karanfil demeti var bizden.Saygılar.
Ayakta duran direnen her türlü olumsuzluğa rağmen mücadele eden sennur'u ben de çok sevdim..Güzellikleri kucaklayıncaya kadar mutluluğu yakalayıncaya kadar devam sevgili Sennur..Yüreğine sağlık,sevgiyle ve her zaman sevdiklerinle kal.Sevgilerimle..
Çınar GÖLE
Hazan yaprakları gibi savrulduğum halde
Mevlama sığınıp ayakta durmayı başardığım için
__________________________________________
Yüreginiz Dert görmesin Sennur Hanim
cok güzel yazmisiniz.
Herseyin basi Sevgidir öyle degilmi
O olmadan malesef hicbirsey olmuyor.
Sevgiyle Kalin
Sevginiz bitmesin diyorum. Tebrikler, sevgilerimle.
Rabbimden başlayıp O'nun Elçisiyle devam eden ve kutsal varlıklarımızın tümünü seven yüreğin birde kendini sevmişse ki, hayatı ve varoluşu sevmiştir. Sevgilerin çeşitliliğini yoğun duygularla mısralara döken kalemine sağlık Sennur hanım, Cenab-ı Hak yar ve yardımcın olsun, başarıların daim olsun.
Sevgi ve saygılarımla.
YAŞAMA DURUŞUNUZ KARŞISINDA SAYGI İLE EĞİLİYORUZ SENNUR HANIM. İNSAN OLMANIN ERDEMLERİNİ EN GÜZEL ŞEKİLDE YANSITAN ŞİİRİNİZ VE KOCAMAN SAYGIDEĞER YÜREĞİNİZ İÇİN...KUTLARIZ EFENDİM, BAŞARILARINIZ DAİM OLSUN. SEVGİLERİMİZLE
Yine yürek dokumuş ilahi duyguları,
Şimdi gönül neylesin nefsane uykuları,
Yüreğinize sağlık efendim oratk duygularımız hasletlerimiz bunlar sağolun varolun.Allaha emanet olunuz. Saygılarımla ümüt güngör
Bu şiir ile ilgili 21 tane yorum bulunmakta