Kırık döküktü gençliğimiz
sırtımızda uzun bir yolculuk
ruhumuzda sevda yanıkları
düşlerimizden henüz çıkmıştık
göz göze geldiğimizde
sonsuz bir maviydi zaman..
ufuk çizgisinde birleşen gözlerimizde
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta