Oturur bir pencere kenarında şiir yazarsın.
Gözlerin nereye baktığını bilmez
Öyle bir yere dalarsın...
Elektrik direğinin telleri belki
Belki bir arabanın lastiğine...
Ne önemi var ki,
Baktığında asıl gördüğüm, acıların ve aşkların değil midir beyaz kelebeğim.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta