Yillarca kendimi bir kafese kapattim
Gördügümü duydugumu hep icime attim
Sanki deli firtinanin ortasinda ki ufacik bir yapraktim Ve sonra
Seni gördüm: Köklü dev bir agac misaliydin
Sana sigindim gözlerinde ki o pariltiya isindim
Oysa köklüydün ama sende amansiz bir firtinaya kapilmis ve dallarini savurmustun
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta