Sevdiği Yerde Yenilenler

Hiç içine çöktü mü gece,

bir taş gibi,
göğsünün tam ortasına?

Saatlerin sesini

bir çekiç gibi duydun mu kafanda?

Dakikalar uzadıkça,
ömründen eksildiğini sandın mı?

Pencereye yürüyüp

sokağın karanlığına baktın mı uzun uzun?

Bir gölgeyi ona benzettin mi,

sonra utanıp kendi hayaline küstün mü?

Hiç beklemekten yoruldun mu?

Kapı çalmazken,

telefon susarken,

bir mesaj ihtimaline

koca bir hayat yükledin mi?

İnsan kalabalıkların ortasında

nasıl tek başına kalır,

bilir misin?

Bir ismin

kalbine mıh gibi çakılı kalmasını,

sökmeye çalıştıkça

daha çok kanamasını yaşadın mı?

Hiç gururunu cebine koyup

aynı caddeden defalarca geçtin mi,

belki bir rastlantı olur diye?

Kendini küçülürken gördün mü,

ağır ağır,

bir mum gibi eriyip

ışığını başkasına bırakırken?

Unutulmanın ne demek olduğunu

bir sandalyenin boşluğunda anladın mı?

Sofrada bir tabak eksildiğinde

içinde bir şey kırıldı mı?

Hiç sabaha karşı,

yorgun bir asker gibi,

yatağa teslim oldun mu?

Ama uyku seni kabul etmedi mi?

Söyle...

Sevmenin insana

kendi sınırlarını unutturduğunu

gördün mü?

Eğer gördüysen,

beni yargılama.

Çünkü bazıları

sadece sever.

Ve bazıları

sevdiği yerde

yenilir.

Unutma.

Bir insan

en çok kaybettiği yerde

kim olduğunu öğrenir.