Yatağımda güz sonrası mevsimler
Odamda avuç dolusu bir sessizlik
Bıraktığın düşler,sararmış özlemler,
Dokunduğun karanfil gelir aklıma ilk.
Uzaklarda şavkır yorgun bir tren sesi
Bilmem hangi gurbetlere taşır ayrılık
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta