Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Sevgili Dost,Gönlünü içtenlikle kutlarım güzel bir şiir okudum, kalemine sağlık.İlhamın bol gönlün şen olsun. Sevgi ve saygılar...
Tşk.
çok ağır...şiir kıvamında şiir tadında..saygılarımla..kaleminiz daim olsun...
benim suyumsa sensin aslında.
görmediğim de çöllerde kaktüs,
kırlar da kurumuş bir ot gibiyim.
bir yağmur yağsa,
damla damla düşse yüreğime,
susuzluğumu giderse
Sanki hayalimden düşmeyen Rüyalarımı yazmışsınız sevda dediğin böyle olmalı sebebini bilmez tutku olmalı..o ne yaprsa ederse etsin bitmez bir sevgi olmalı..yüreğiniz dert görmesin kardeşim
yüregine saglikc an ablam.....itaf olunan her namelere saygim var..
EVET ÇEKEN BİLİR SEVDA ACISINI YÜREĞİNİN YANGININI KEŞKE UGRUNA ÇEKİLEN SEVDALARIN HEP BİR KARŞILIĞI OLSA CAN BULSA YÜREKLER ARTIK DAĞLANMASA KEŞKE...GÜZEL BİR ŞİİR OKUDUM TEBRİKLER...SEVGİYLE KAL LÜTFEN HEP....TAM PUAN
Kim çekebildiki bu sevda yükünü yüreğimizden başka hiçbir şey dayanamadı bu ağırlığa yüreklerden başka.mükemmel bir şiir tebrik ederim.Yüreğinize ve emeğinize sağlık efendim
Anlayacaktır efendim birgün mutlaka o gün o durum geçte olabilir bilinmez ne diyebiliriz.Bildiğim birşey varsa acizane bu güçlü vede yürekten taşan duygulara kayıtsız kalınamaz.Gerçekten Menekşe hanım çok içten yazıyorsunuz sevda şiirlerinizi yürekten kutluyorum.
Saygılar selamlar sevgiler ümüt güngör
Sevmek.. sevilmediğini bile bile..karşılıksız..ve isyanlar boranlar kasırgalar...kimbilir bu fırtına bir gün sürükler savurur ne sevda kalır geriye ne sevdalı...anlamaz sevgiyi bilmeyen yürek..kelebek yürek sevdanın kıymetini hiç bilmez....yüreğinize sağlık...
tebrikler..... gönlün çoşmuş...yüreğinse taşmış... kalem bu akan güzellikleri yazmış ... kutlarım sizi saygılar ..........
sevdayı yükledim rüzgarlara,
dayanamadı kasırga oldu sonunda.
birtaraftan birtarafa uçurdu
darmaduman etti ruhumu.
bir yaprak gibi, sürükledi beni,
bir sarhoş gibi, mecnuna çevirdi.
Bu şiir ile ilgili 9 tane yorum bulunmakta