Bir kış akşamında
Parmak uçlarının sıcaklığını kaybettim
Karların altından el veremedi yüreğimdeki zambaklar
Nedensiz bir inattı bizimkisi
Ne sen vazgeçtin bu inattan, ne de ben
Sevmek emek ister derdin ya hep,
Yeterince emek harcamamış mıydık biz
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Son nefesini verecek bir hasta
Ya da son yaprağını düşecek bir dal
Dağ başında güneşe direnen bir avuç kar
İşte ben öylece kalakaldım ey yar!
Gittiğin günden beri düşünüyorumda hala
Çok yazık ettik açmamış umutlara,
Birbirimize inat etmedik aslında
İkimizde inat ettik sevdata.....
Elleriniz dert görmesin,bu harika siiri okumayı bana tattırdığınız için.Yüreğinizi ve Kaleminizi candan kutlarım.Selam ve Saygılarımla.-Berkay Kur.
Bu şiir ile ilgili 11 tane yorum bulunmakta