Gülün hasretiyle hazandan bahara kadar ağlarmış bülbül
Bülbülün figanını anlamaz, kanayan rengiyle yalnız açan gül
Bir çöl ahu'sunun hicranıyla boşuna ah edip yanmış bu gönül.
Hazan mevsiminde üşüyen dalları sarmasa da yapraklar
Solgun goncalar umutlarını kıştan sonra bahara saklar
Beni hasretin değil, şifasız sözlerin yürekten yaralar.
Anlat bize yürüyüşün güzelliğini
koşunun rüzgarını, köpüren yeleyi
toynakların kızgın kıvılcımlarını
Kişneyen bir tayın sevincini anlat
öfkeyi ve sağırındaki mahmuz yarasını
Devamını Oku
koşunun rüzgarını, köpüren yeleyi
toynakların kızgın kıvılcımlarını
Kişneyen bir tayın sevincini anlat
öfkeyi ve sağırındaki mahmuz yarasını
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta