Sevdanın Tozlu Yolları

Bu yol, seninle yürüdüğüm yoldur Nihal,
karşı kıyıdaki sallanan fenerle değil,
kendi içimdeki denizin derinliğiyle…
Senin kalbinden geçen nedir bilemem,
ama bu bilmezliğin ortasında
benim yanışım gerçek,
benim susuzluğum mukadder…

“Belirsizlik beni zayıf kılmaz” dedim,
“Bilinmeyenin gölgesiyle beslenirim”
Çünkü aşkın en saf hâli,
haritası olmayan bir okyanusta
kendi yıldızını içinde taşımaktır…
Güç, dışarıda aranmaz artık,
varlığının kuyusunda yeniden keşfedilir.

Dayanılmaz olduğunda bu arafta kalma hâli,
perde yırtılır…
Temas arzusu çıplaklaşır,
yüreğin üzerindeki tül düşer,
riyâzat biter.

Bu bir kumar değil Nihal,
ruhun hamamıdır bu…
Temizlenmektir,
terk etmektir kendinden geçene dek…
“Ben” dediğin ne varsa
kapının eşiğinde bırakmaktır.

Ve sonuç ne olursa olsun:
Belirsizlik sükûnete erer,
zihin, aşkınla özgürleşir…

Nihal, sevdanın tozlu yollarında,
belirsizliği kucaklayan bir derviş gibi,
senin adını her nefeste yeniden keşfeden bir âşık…
Sır, bilinmeyendedir;
zarafet, bekleyişin kıvrımlarında…