Bedenini tuval yapmış, türlü fırça darbeleri ile boyuyorum..
Bakışlarımla sevdanı çizerken, kalp çakranın orta yerine,
Tüm renkler dağılıyor, umarsızca ellerimde...
Maviyle bezediğim düşler, koyu gri bulutlara bırakıyor yerini...
Topluyorum paleti, tuvali, şövaleyi.
Tekrar tekrar sevda sanatına yenik düşmemek için...
Yollarımız burada ayrılıyor,
Artık birbirimize iki yabancıyız.
Her ne kadar acı olsa, ne kadar güç olsa
Her şeyi evet, her şeyi unutmalıyız.
Her kederin tesellisi bulunur, üzülme.
Devamını Oku
Artık birbirimize iki yabancıyız.
Her ne kadar acı olsa, ne kadar güç olsa
Her şeyi evet, her şeyi unutmalıyız.
Her kederin tesellisi bulunur, üzülme.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta