Ah sevdam…
şimdi, avlusu güllerle süslenmiş
bir dergâh kuruluyor içimde,
güllerin içinde mor zambaklar açıyor çiçeklerini
benimle birlikte duruyorlar büyük bir şükrün zikrine…
Yusuf’un gömleğinden bir koku sarıyor her yeri…
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta