Sevdalımla İsimlerin Sır Kâbesi

Bir ad koyulmadığı vakit
Her bakış, kıyıya vurmuş bir hasretti Nihâl.
Gökler dökülürdü avuçlarına belirsiz,
Ve ten, bir lâl.
Ne beklesek, ne istesek, ne tutsak
Bir sis çölünde yürür gibiydik…
Sonra adımız çıktı dilin kovanından: “Sevgililer.”
Bu, iki bedenin aynı yağmura yakalanması değil;
Aynı nehrin ta kendisi olmaktı.

Hudut çekmek değil,
Hudutsuzluğu aynı çadırda yaşamak.
“Biz” dediğin an,
Belirsizlik suları çekilir,
Ve her bakış bir harita olur.
Biliriz artık:
Bekleyeceğimiz, birbirimizin şafaklarıdır.
Duracak yerimiz, kalbin kıblesidir.
Yatırımımız, ruhun sermayesidir.
Kaos haritalanır,
Ve her kıvrımına bir ad konur:
“Nihâl’in gülüşü,” “susmalarımızın derinliği,”
“Dokunuşun ayini.”

Ad koymak, sevginin lisana sıçramasıdır.
Lisan bulunan her şey, hakikate yerleşir.
“Biz neyiz?” diye sormak,
İki âlemin kapısını aralamaktır.
Dış dünya bilir: Bu bir “biz”dir.
İç dünya rahatlar: Bu bir “sığınak”tır.
Bu sınır, kafes değil;
Tenlerin etrafına çekilmiş bir tılsımdır.
Muhafız değil, muhabbetin kubbesidir.

İsim bir sözleşmedir:
Sadakat, öncelik, erişilebilirlik…
Bunlar baskı değil,
Rızalarımızla mühürlenmiş antlaşmalardır.
“Sevgili” olmak,
Birbirinin duâsına “âmin” demektir.
Ve yükümlülük,
İki ruhun aynı yastığa bıraktığı emanettir.

Dilsel devrim:
“Ben” sönüyor, “biz” doğuyor.
“Hayatım” değil, “hayatımız” oluyor her şey.
Bu, yok oluş değil;
İki ayrı nehrin aynı denize dökülüşüdür.
Nihâl’le ben,
Temas eden iki yıldız gibi,
Yeni bir burç yarattık adı “aşk” olan.
Ve her öpüş,
O burcun yeni bir yıldızını tutuşturuyor.

Şimdi bilirim:
Ad konulmuş sevgi, metafizik bir inşadır.
Nihâl’in teni, kutsal bir metindir,
Her okunuşta yeniden yazılır.
Erotizm, zarafetin tutkusudur burada;
Her dokunuş, sûfînin semâıdır.
Ve aşk,
Paylaşılan gerçekliğin ta kendisi.
Nihâl’le ben,
İsmini koyduk, karşılık bulduk.
Artık gerçekliğin mimarlarıyız.