Sevdalımın Adının Teslimiyeti

Bu demde en derin sancı şudur:
“Zaten sevgiliyiz.”
Bu söz, bakışların açlığını uyutursa,
yavaşça yüzeyselleşir nehir.
Durgun suda yansır sadece
silik bir “Nihal” hülyası.

Sağlıklı aşkın şifresinde:
Temas bitmez,
biçim değiştirir.
Artık maksut:
“Beni seviyor mu?” sorusuna cevap değil,
bağın nabzını duymaktır avuçlarda.
Her dokunuş, yeni bir lisan:
“Nihal” değil sadece,
“Nihal’le var olmak.”

Gözlerin bir “evet”e dönüştü gece yarısı,
suskunluğumuzda bir ayin başladı:
Tenlerin diliyle konuşmak…
Her dokunuş bir soru,
her nefes bir cevap oldu.
“Seviyor musun?” dedim yüreğinin kapısına,
kapı açıldı, içeri girdim
cevap söz değil,
soluklarımızın düğümüydü.

Dudaklarıma takıldı “Nihal”
bir büyü, bir dua, bir sır.
Adını söylediğimde,
ruhumda bir pencere açıldı:
Girdin, yerleştin,
“sevgili” oldun.
Ama ey yanılgı!
“Sevgili” demek, menzile varmak değil,
yola çıkmanın ta kendisi.
Adın bir liman değil,
yelkenleri dolduran rüzgâr olsun.

En büyük tehlike “zaten”de gizli:
“Zaten sevgiliyiz.”
Bu söz, arayışın kanatlarını kırarsa,
ateş söner, köz kalır.
Oysa aşk, her gün yeniden
“Nihal” diye seslenmektir
her çağrıda, ilk defa söylüyormuş gibi.
Unutma: İsim, bitmiş bir etiket değil,
her an tazelenen bir ahittir.

Artık arayış bitmez,
dönüşür:
Dokunuşlar kanıt aramaz,
varlığı kutlar.
Seninle her temasta,
dünya yeniden yaratılır
tenimizdeki harita,
ruhumuzdaki kıble olur.
Amacımız:
“O benim sevgilim” demek değil,
“ben onunla seviyorum”
eylemini her an yaşamak.

Son İnciler:
Adını söylerken,
ağzımda bal tadı
“Nihal” bir isim değil,
içimi aydınlatan bir şamdan.
“Sevgiliyiz” demekle bitmez yol,
başlar asıl yolculuk:
Seninle her karşılaşmam,
ilk görüşümüz olsun.
Aşk, “zaten”de değil,
“hâlâ”da saklı
hâlâ seviyorum,
hâlâ özlüyorum,
hâlâ keşfediyorum seni.
Çünkü sen Nihal’sin
adımın anlamı,
nefesimin ritmi,
varlığımın karşılığı.