Senden önce böyle mi doğdu güneş, bilmiyorum
Senden önce bir akvaryumun içinde yaşıyordum
Sanki hiç denizler yok, okyanusun adı bile yok
Seni sevince açıldı kapılar, acı da olsa karışık sular
Ser verdi, sır vermedi papatyalar, yaseminler, begonyalar
Aşkın dilini sordum onlara
Ne kadar saf oldu kalbim dedim, sordum kainata
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Şiir bir aşk şiirine benziyor ama bizim bildiğimiz aşk şiirlerinden değil,şair kendi dizelerinde insan ruhuna eşeliyor.Yalnız bu eşeleme kalıpçı psikologlar gibi ruh olgularını tarif etmiyor okuyana adeta her şeyi sevmeyi sevginin olağan üstü güç olduğunu bilerek yaşatıyor. Kutlarım
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta