Sevdalı Şairler Kıtası Şiiri - Adnan Mızrak

Dün rüyamda gördüm
şair olmuşum,
bir sonbahar günü
dökülen yapraklar arasında
kelimeleri topluyorum…
ne bulursam biriktiriyorum eteğimde
sonra bir yağmurdur başlıyor
sırılsıklam ıslanıyorum,
bir ses, bir fısıltı duyuyorum uzaklardan
yaklaşıyorum yanına nefes nefese
bir şeyler fısıldıyor birisi,
belli ki o da şair benim gibi
eteğinde topladığı kelimeleri ayıklıyor
kimini kaldırıp atıyor
kimini özenle temizleyip koynunda saklıyor
bir yandan da ağlıyor
topladığı kelimeleri sıralıyor…
‘’Nereden Sevdim O Zalimi’’
sonra bir fırtınadır kopuyor
yerde yaprakları gökte bulutları
katıp önüne götürüyor
masmavi bir gökyüzü
ve ortalığı kavururcasına bir güneş,
her şey daha belirgin şimdi…
köşe başları eteğindeki kelimeleri
sıralayan şairlerle dolu
kimi isyan ediyor sevdaya
kimi methiyeler düzüyor,
ha bir de fazla dayanamayıp sevdaya,
sağa sola kaçışan şairler…
onların hali daha fena.
trencilik oynayanı da var,
kendini sevda şehri imparatoru sanan da
kimse karışmıyor onlara…
sonra akşam oluyor
gün yavaş yavaş geceye dönerken
bir karamsarlıktır çöküyor buraya.
Balkonunda Hanımeli Yetiştiren Şairler Sokağı
yazıyor tabelada…
bilmediğim bir şehirde kaybolmuş gibi
yürüyorum ortalıkta…
Dostlar Caddesi,
Ayrılıklar Mahallesi,
Yalnızlar Meydanı…
sıralanmış bu şehrin tabelaları,
sağa sola dönüş işaretleri yok
sadece isimleri yazılı
burada olanlar çok iyi biliyor buraları…
sonra büyük bir kapıdan geçiyorum koşar adım ilerlerken
büyük ve parlak harflerle yazılmış kocaman bir yazı…
GÜLE GÜLE diyor
burası SEVDALI ŞAİRLER KITASI…
sonra uyanıyorum rüyadan
kan ter içinde,
bir bardak su içiyorum
paketimdeki son sigarayı yakıyorum
pencereye vuran yağmurun sesi geliyor
sararmış yapraklarla dolu bahçem
bir an gülümsüyorum kendime
korkuyorum da bir yandan
yoksa bende mi şair oluyorum diye
her şey şiir görünüyor gözüme…