Sevda sahrası Şiiri - Murat Ülkü

Sevda sahrasına düşme boşuna,
Kumu savuracak yelin mi kaldı?
Bakma artık elin bahar kışına,
Gül devşirecek bir elin mi kaldı?

Gönül, vazgeç artık eski huydan,
Kesildi kısmetin o buz gibi sudan.
Bir ömür uyandın sahte uykudan,
Düşte görülecek halin mi kaldı?

Zaman tırpanını vurdu köküne,
Diz çöktün hayatın ağır yüküne.
Bakıp da aynada solan yüzüne;
Eski fiyakadan telin mi kaldı?

Mecnun’a çöl gerek, Kerem’e ateş,
Sana sığınacak bir gölge eş.
Batıyor ufkunda o mağrur güneş;
Yarınlara çıkan yolun mu kaldı?

Aşkın pazarında kalmadı yerin,
Yarası sızlar o eski kederin.
Uykusu gelmiş o yorgun kaderin;
Felekle edecek galin mi kaldı?

Sazın perdeleri tozlanmış durur,
Söylenen her türkü bağrına vurur.
Gözünün çeşmesi çoktan kurur;
Aşk için akacak selin mi kaldı?

Terk eyle dünyayı, bırak o hırsı,
Duymuyor musun bak, o kutsal çağrı?
Dindi o fırtına, bitti o sarsı,
Kışın ortasında dalın mı kaldı?

Gönül paydos eyle, yorulma boşuna,
Kaderin yazdığı gider hoşuna.
Varıp dayanınca mezar taşına;
Dünyalık diyecek dilin mi kaldı?