Gecemin, yorulmuş açlıklarımda
Umutlarımı yüklediğim rüzgar bitkin
Geçemiyor yalayıp denizleri, düşüyor
Meltemlere siniyor yosun kokuları
Güneşle yıkanıyor; geceden kalan matem
Arınıyor kasvetinden. Melisa kokuları kalıyor geceden
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Doğa-insan bağlamında hoş bir şiir... Okuyunca insanın yüzüne bir gülümseme yayılıyor; derinlerde yaşama sevincini hissediyorsunuz...Aydınlık içinde olun, selamlar
'Arada bir, muzipçe kaldır etekleri, istersen böbürlen
Hamalı olmakla, taşımakla sevdayı, gururlan '
bence de..:)))
Sevda hamalı rüzgara da
Sevdayı yaşayan tüm gönüllere de
Selam olsun.
Senin de sevda dolu yüreğine sağlık sevgili Metin.
Sevdayı gururla taşıyan yüreklere saygıyla...Kutlarım Metin bey.
Hamalı olmakla, taşımakla sevdayı, gururlan..
Bir ömür sevginin hamalıgı yapılır ne dogru ne güzel bir anlatım gönlüne sağlık...
Sevdasından utananlar utansın.
Selamlarımla...
sevdalar gururla taşınmalı tebrikler sn Soydeveli
Bu şiir ile ilgili 7 tane yorum bulunmakta