Yarım kalan şiirimin, sevda gülüşlü kızı
Gelde
saçlarının dokunuşunda öldüreyim yalnızlığımı
Yusufun atıldığı kuyu timsali, gamzelerinden öpeyim.
Gel sevindir
Aşkını mabet sayan divane gönlümü
Gel çözülsün dilimin yıllardan beri süregelen mührü.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta