Bin asır geçmiş üstünden şu yıllanmış baharın
Ruhum daralıyor geniş odalar da şafak sökmez sabahın
Meltemli bir uçurumun kenarında andım adını ansızın
Sevda dediğin ölümden bile derinmiş
Özünde vardır elbet aşk insanın
Kadın ve adam oturuyorlardı
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü
Devamını Oku
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta