Sevda Şiiri - Sadık Kocabaş

Sevda
Bir zaman cihanın şah damarıydım
Kanımı toprağa akıttı Sevda
Sönmek bilmez bir aşkın narıydım
Ocağımı kökten kuruttu Sevda

Bakışım şimşekti, gökleri yardı
Bastığım yerlerde fırtına vardı
Şu koca dünya bana çok dardı
Hücremi gönlüme daralttı Sevda

Pençemle tutardım azgın aslanı
Sırtından vururdum yalan planı
Kaderin elinde olan biteni
Tersine bir çarkla döndürdü Sevda

Hangi bir yarayı sarsam azıyor
Alnıma ayrılık mührü kazıyor
Ecel kalemini almış yazıyor
Elimden kağıdı fırlattı Sevda

Kendi ateşimi kendim yakardım
Zalimin mülküne korku salardım
Ulaşılmaz olan göğe ağardım
Kanadım kırıp da düşürdü Sevda

Temmuz’un bağrında ayazı gördüm
Ben kendi ipimi kendimce ördüm
Bin yıllık çileyi bir günde sürdüm
Kışımı bahara değişti Sevda

İhanet sofrasında zehri içirdi
Aklımı o sonsuz çöle düşürdü
Yalnızlık hırkasın bana geçirdi
Varlığımı hiçe bölüştü Sevda

Gönlümün tahtında hükmüm biterken
Ümidin güneşi erken batarken
Şu dertli sinemde sancı yatarken
Gülüşü yüzümde dondurdu Sevda

Ölmeden mezara giren bir canım
Toprakla bir oldu şöhretim, şanım
Artık son veda da akıyor kanım
𝒦𝒶𝓁𝑒𝓂𝓈𝒾𝓏 𝒮̧𝒶𝒾𝓇'𝒾 bitirdi Sevda