Yangın karanlığının içindeki darağacında sev dedi yüreğim.
İsanın çivili elleriyle koparıp yedir yasak elmayı kadınına.
Zümrüt bir sevdayla koptu yüreğim, sensizliğin ortasından...sana...
Ölüm değil iğneyle kazmak mezarımı, malum ya içinde sende olacaksın.
Uçurumun kenarındaki son nefesime, çakal ulumaları arasında karışıyor sesin.
Çiğ soğukları gibi ısıtıyorsun içimi sensizliğin belası gecelerde.
İçli bir kemanın tınısıyla kayıyor gökteki son kuyruklu yıldız.
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta