O içindeki boşluk seni bedbaht eden.
O demirden kafes beynini çevreleyen.
O kopmayan zincir bileklerinde kenetlenen.
O kapkara nokta bakışlarını kilitleyen.
Doldur artık,biraz faniliği düşün,yeter.
Madde yok olsa da maneviyat sürer gider.
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta