S E T E N A Y
Ne bir damla suları,ne bir lokma aşları.
Sanki suçlular gibi,öne eğik başları.
Ayakta kalmak için,kaç nesil savaştılar.
Canları pahasına,ne engeller aştılar.
Artık duman tütmüyor,asırlık ocağında.
Şimdi gidiyorsun, git
Bütün sabahları üşüdüğüm
Bütün gördüğüm senli günlerim, onlar da gitsin
İçimde bir şarkı
Gözümde bir ışık kalmıştı herşeye inat
Kapat gözlerimi, sevdiğim anlar da gitsin
Devamını Oku
Bütün sabahları üşüdüğüm
Bütün gördüğüm senli günlerim, onlar da gitsin
İçimde bir şarkı
Gözümde bir ışık kalmıştı herşeye inat
Kapat gözlerimi, sevdiğim anlar da gitsin




tarihin siyah harflerle yazdığı bu sürgünü ilk önce öyküleştiren ve ölümsüzleştiren sayın Hulusi Üstün Saşadu'ya daha sonra bu öyküden esinlenerek Setenay'ın acı çığlıklarıyla bizi o günlere götüren ve o günlerde yaşanılan acılara bizi ortak eden sayın Adleyba Cihat'a sonsuz teşekkürlerimi sunuyorum...
son sözümüz, bize onurlu ve dimdik bir duruş bırakan atalarımıza. “…Üzülmeyin bir şafakta doğup bir şafakta ölen atalarım, göklerinde sonsuz maviliği, dağlarında bembeyaz karları ve topraktan fışkırırcasına yükselen yeşili ile o topraklar bizim! bizim olacak...”
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta