Sessizlik ve ölüm Şiiri - Ahmet Murat Kaya

Sessizlikle örülmüş bu
Şehrin boş sokaklarında
Ölüm bekçi gibi dolaşıyor
Ve her damla kanı
Çürümüş bir tat gibi kokluyor

Sessizlik ve ölüm
Her zaman iki yakın kardeş
Biri yoksa diğeri eksik değil
Tam tersine, yalnız başına
Daha derin, daha acımasız

Ama ölüm bazen
Sessizliği dinlemez
Bir bakarsın
Gülüşlerin ortasında
Neşeli bir gecenin tam kalbinde
Sırtına çöker, nefesini keser

Ve yine de
İkisi birlikte yürür
Gölgeyi büyütür, adımı boğar
Ölüm sessizlikten beslenir
Sessizlik ölümden
Kim duyarsa
Kendi kalbinde ölüme varır
Ve
Kim ölüm sessizliğini duysa
Korkudan ölür