Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
sevgili orhan ne güzel anlatmışşsın içindeki kırılmışlığı.....sen çok değerlisinnnn değerini bilmeyen aslında değersizdir...
o zaman ben niye çabalıyoruum
bana hayat nie böle davranıyo
çokmu görüyor bana mutluluğu
yoksa bi ben değilmiyim..
bu hayattan kazık yiyen
bilmiyorum...bilemiyoruuum
.............
seneler geçecek karşılaşacağız
belki güler yüzle belki neşeyle..
ya içimdeki hüsran, acı
sana her bakışımda hatırlayacağım
kötü olduğunu..karleş olduğunu
ne acılar çektiğimi...
kimbilir belkide gülüp geçeceğim
senin acizliğin karşısında..
......................
acı çektiğinzi doğru lakin imla hatalarıyla dolu siiriniz okurken adapte olamadım mesela ( bana hayat nie böle davranıyo ) msn konusurken yazılmıs düsüklük var ( bana hayat niye böyle davranıyor? ) olmalıydı (kötü olduğunu..karleş olduğunu ) burdada msn agzı laflar ( kötü olduğunu kalleş olduğunu) yazmalıydınız
...............................
şiirinizde acı çektiğiniz ve darbe yediğinizi anlatmaya çalışmışsınız imla hataları olmasa öyle anlayacaktım şiiriniz msn ağzı dolu olduğundan msn de fazla yazıştığınız ortada ( darbe yemek darbe vurmaya benzemiyormus degilmi ) insan başına gelince anlarmış...
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta