Sessizliğin içine yayılmış bir yığın cümle...
aynadaki surete dalan bir çift göz.
ne secmekte gördüğü sureti,
ne de anlamakta neden baktığını.
İşte istediği yalnızlık.
loş ışık...
Sessizlik...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




diğerlerine göre daha kıt bir tadı var. sanki burda vücuda ne giydireceğini şaşırmış , telaşlı bir ifade var.
çok güzel bir şiir okudum ,yürekten kutluyorum
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta