Sessizliğin Yankısı Şiiri - Sadık Korç

Kan damarlarıma sığmaz oldu hüzün,
Hücrelerim, sessizliğini haykırıyor artık.
Tabii ya
Sanki dünya benim etrafımda dönüyordu,
Ne olacaktı sanki?

İçime çektiğim dumanda yankılanan çığlıklar var,
Kül gibi dökülen umutlar,
Bir zamanlar avuç dolusu olan o mutluluk,
Şimdi nerede?

Söyleyeyim size:
Bizi görüp,
Yönünü başkalarına çevirdi belki de.
Bilsem bir nedeni olduğunu,
Anlar ve çözerdim aramızdaki mesafeyi.
Ama o
Kendi bilir.

Gelmezse de olur.
Hüzünle tanışan biri,
Mutluluğa da bağımlı kalır nasılsa.

Ne desem eksik,
Ne yapsam hata gibi.
Hep mi böyle?
Hep mi bu döngü sürüp gidecek?

Zaman durmuş gibi,
Aklıma kim gelse,
Bir neden sorusu dolaşıyor etrafında.
Bilen varsa söylesin:
Kader hep bize mi isyanı öğretir,
Aşkla yoğrulmuş sancılarla?

Küçük bir pencerenin yırtık kenarından sızan ışığa,
Muhtaç bırakılan insan gibi
Anlamını yitiriyor her şey
Ruhum, konuşmayı kesmiş benimle,
Ümidini yitirmiş.

Baktığım her yerde yalnızlık,
İçimde dağınık bir boşluk.
Bir yanım hep buruk.
Sabahı sorgulayan kargaların bakışı gibi,
Aynı, hep aynı.

Kırık bir buhran var,
Esen rüzgârın sessiz sesinde.
Anladım
Bulutlar, hüznü bırakıyor artık gökyüzünden.

Nereye baksam
Bilemem.
Nereye baksam
Göremem.

Nasıl olacak?
Söyleyemem.
Bir yudum suya hasret bir güvercin gibi,
Hoyrat, yorgun bir kısrak gibi…
Nereye baksam,
Yine de göremem.