Sessizliğin Senfonisi Şiiri - Ayhan Ulu

SESSİZLİĞİN SENFONİSİ
Sen iPhone’ların zil sesinde boğulurken,
Ben bir karıncanın yürüyüşünü dinledim.
Herkesin her şeyi bildiği bu sahnede,
"Bilmiyorum" demenin asaletine gizlendim.
​Damacanaya hallenenlerin,
Kendi cehennemini cennet sananların,
Ve o meşhur "biz" olma hallerinin uzağında;
Kendi içimin gurbetine çekildim.
​Kuantum dediler, atomu parçaladılar,
Ama bir yetimin kalbindeki sızıyı onaramadılar.
Mars’a uydular dizdiler de birer birer,
Komşunun açlığını "mefta" olunca anladılar.
​Sessizlerin sesi çıkmaz sanma Ayhan,
Onlar sessizliği bir silah gibi kuşanır.
Çünkü en büyük gürültü,
Vicdanın o sağır edici suskunluğunda yaşanır.
​Sen "nokta"yı koydun o kaosa,
Ben o noktanın altındaki boşluğa sığındım.
Zira bu kadar kirli kelimenin olduğu yerde,
Sadece susanlar temiz kaldı...