Sessizliğin kemiği Şiiri - Sılanur Atmaca

Adımı unuttum—
hatırlayan şey ben değildim zaten.
Bir ses vardı,
önce yankılandı
sonra anlam taklidi yaptı.

Ölüm bir olay değil,
bir sızıntı.
Zamanın eklem yerlerinden
içeri giriyor
ve her şeyi bana çeviriyor.

Nefes aldığım yer
henüz var olmamış bir an.
Orada bekliyorum:
ne diri
ne eksik.
Askıda bir ihtimalim.

Tanrı’ya benzeyen boşluklar var içimde,
dokununca genişliyor.
İnanç,
geç kalmış bir refleks
gibi seğiriyor kemiklerimde.

Toprakla aramda
bir mesafe yok artık.
Çünkü düşmek
çoktan tamamlanmış bir hareket.

Ben,
kendime yanlış yerden bakan
bir ölüyüm.
Ve ölüm
beni henüz fark etmedi.