Sessizliğin Katli Şiiri - Ayşe Soylu

Keşke insan olmak
bu sağır edici gürültüyü zorunlu kılmasaydı.

Keşke hayvanlar âleminden
o birkaç gülünç adıma çıkmanın bedeli
bu kadar ağır olmasaydı:
sözcüklerin hazımsızlığı,
büyük tasarıların kibirli uğultusu.

Karşı karşıya gelen başparmaklar,
iki ayak üstünde dikiliş,
omuzlar üstünde başın yarım dönüşü;
hepsine ödenen lanet:
Sessizliğin katli.

Bir ulumanın dürüstlüğüne,
kuyruk sallayışın saflığına karşılık
kendi yankımızla boğulmak.

Keşke kendi sesimizden kaçabilseydik;
dilsiz, tasarımsız, kibirden arınmış,
sadece var olan.

Ama artık çok geç.
Gürültü biziz.
Sessizlik hayvanlara kaldı;
bizse kendi çığlığımızda boğuluyoruz.