Sessizliğin İki Kapısı Şiiri - Ayhan Yaymaz

Ben
insan kalabalıklarında bile kendi gölgesine sığınanlardanım
Diline değil, içine konuşanlardan
Kelimeleri dışarıya değil
acısının tam ortasına fısıldayanlardan.

Ne varsa yüreğimin derin kuyularında saklanan
Gönlümün karanlık gecelerinde dolaşan
Aklımı sabahlara kadar kanatan
Hepsini bir bir satırlara indirdim
Benim dilim suskundu
Ama kalbim her gece bir şiire dönüyordu.

Bir gün dedim ki kendime
Artık konuş
Ama kime
Kimin yüreği benim kadar taşırdı bu ağırlığı
Kimin gözleri görürdü içimdeki yangını
Kime anlatsam eksilirdim
kime açsam kırılırdım.

Sonra düşündüm
Beni yaratandan başka kim bilebilirdi beni
Ruhumu üfleyen oydu
Beni benden iyi bilen de O olmalıydı
Sözlerimi Allah a döktüm
Diz çöktüm içimdeki bütün yıkıntılarla.

Ve bir kadın
Adını söylemeye bile kıyamadığım
Yüreğimin ortasında unutmadan sakladığım biri
Bir bakışıyla geceyi susturan
Sessizliği bile güzelleştiren
Kalbimi kendime dar eden bir kadın
Ona yazdım
Görsün diye değil
Belki bir satırım, kalbinde bir yer bulur diye.

Aylarca, belki yıllarca söyledim,
Yazdım ve bekledim
Ve iki kapı da sessiz kaldı
Gök bile sustu, yeryüzü bile sessizdi
En çok da onların sessizliği kırdı beni.

Sonra içimde bir şey koptu
Konuşmayı bıraktım, anlatmayı bıraktım
Yüreğim
Cevap verilmeyen bütün cümlelerime mezar oldu.

Şimdi artık sadece şiirlerle konuşuyorum
Onlar acıtmıyor beni
Yargılamıyor, yüz çevirmiyor, eksiltmiyor
Ben sustukça onlar çoğalıyor
Ben anlattıkça onlar beni taşıyor.

Ve biliyorum
Kelimeler kifayetsiz olsa da
Şiirlerim içimde kalan her şeyin
En dürüst haykırışı olmaya devam ediyor.