Sessizliğin feryadı Şiiri - Ersoy Tümay

SESSİZLİĞİN FERYADI

Acılar, küle çevirdi gönlümü
Karamsarlığın en dip noktasına zincirledi beni
Vefasız dostluklar, menfaatle lekelenmiş sevgiler
Sahte tebessümlerden sızan bir ayaz
çatlattı yüreğimin en ılık yerini
Her aldanış, her ihanet, bir çizik açtı suretimde.

Şimdi söylermisiniz bana
Nasıl gülebilir bir gülüş, kendi karanlığında boğulurken
Nasıl güzel bakabilir bir yürek
Görmekten yorulduğu yüzlere bir kez daha dönerken

Burada şairin o sözü dönüp dolaşıp çarpıyor zihnime:
“Bana insanlardan bahsetmeyin, sevemiyorum artık.” (ERSOY TÜMAY)
Ben de size soruyorum şimdi
Sevebilir mi insan, her darbede biraz daha eksilirken
Sevmeli mi hâlâ, insanlığın insanlara mezar olduğu bir çağda

Ya da çoktan hak etmedi mi
zamansız bir NOKTA'nın soğuk sessizliğini bu Dünya.

ERSOY TÜMAY 18.12.2025

Sevgiyle...