Sessizliğin çölü Şiiri - Ayşe Yarış

🌌 Sessizliğin Çölü

Artık acelem yok,
rüzgâr nereye sürüklerse oradayım.
Yolların bittiği yerde
rastladım kendi izime.

Bir zamanlar göğe bakardım hep,
şimdi içimin karanlığında yıldız arıyorum.
Yağmur değince yüzüme,
kırgınlığım suya karışıyor sessizce.

Ne bir adım eksik,
ne bir nefes fazla
kabul ettim kendimi,
yarım kalan bir dua gibi.

Ben,
sessizliğin çölünde yürüyen bir bedeviyim artık.
Kalbim sönmeyen bir kandil,
ne yana dönsem kendi gölgem.
Her gece biraz daha yanarak
öğreniyorum sevmeyi.