Sessizliğin Çocuğuyum Şiiri - Ömer El Ahmet

Bir duvar kenarında büyüdü hayallerim,
Yeşilin, mavinin arasında aradım kendimi.
Sigara dumanında kayboldu kırık düşlerim,
Ben, sessizliğin çocuğuyum,
Rüzgârı dost bildim kendime.

Yollar önümde hep uzun, hep yalnız,
Kalbim ellerimde, ağır bir yanlızlık.
Ne bir şikâyetim var, ne bir pişmanlık,
Ben, özgürlüğü seçtim,
Kendi yolumda yürüyen bir yıldız.

Adımı yazsınlar rüzgâra,
Kırılmadan, bükülmeden.
Sevgim, özlemim, kavgam hepsi bende,
Ben, Ömer,
Kendi kaderimi kendim yazan bir adamım.