Sessizliğe Ses Vermek Şiiri - Turgut Durmuş

Sessizliğe Ses Vermek
Gönül horlanmış bir dost gibi
Pencerenin önünde kaybolan geceyi izler
Ayak sesleri çekilir, ışıklar söner
Ay yalnızlıkta ses verir yıldızlara
Duymaz çığlığını hiçbir şey
Güneşe aşıktır kainat, güneşin ışığında yanmak için
Cinayet işlemiş gönül, siren seslerinden kaçar
Adını yazdırır kayıtlara, aranır her yerde
Usulca çöküp bir köşeye için için ağlar,
Müebbettir cezası ama gönül idamı seçer
Her gün yavaş yavaş intihar eder
Gözünde canlanır, hortlar içindeki korku
Soysuzca, cevap vermeden güler darağacı
Kendisi vurur tekmeyi hayata isyan ederek
Yaklaşır ölümün soğuk kıyısına,
Çağırır ruhlar, fısıldar yine Azrail
Kurtulamaz kaderdir içindeki sevgi
Fermanını imzalayan bir aşk
Çözülmeyi bekleyen bir sır bu girdap
Uyanmamak üzere dalar en uzun uykusuna gönül
Sessizliğe ses vermek için çığlık atar.