Sessizlğin En Derin Yeri Şiiri - Hamit Atay

Sessizliğin En Derin Yeri
Sessizliğin en derin yerindeyim,
Hiçbir sesin ulaşamadığı,
Kelimelerin anlamsızlaştığı,
Yalnızlığın en koyu gölgesinde.

Orada,
Kalbim konuşuyor en sessiz dilde,
Duyulmayan fısıltılarla,
Kırık hayallerle,
Ve bilinmez bir acıyla.

Zaman duruyor,
Ama yürek atmaya devam ediyor,
Sanki her nabızda,
Bir başka yalnızlık doğuyor.

Gözlerim kapalı,
Dünya uzaklarda kalmış,
Sadece içimdeki boşluk var,
Ve o boşlukta yankılanan sessizlik.

Bir anlık huzur gibi,
Bir nefes kadar gerçek,
Ama aynı zamanda ağır,
Ve boğucu bir karanlık.

Sessizliğin en derin yerinde,
Kendimi arıyorum,
Kaybolan benlik parçalarını,
Toplamaya çalışıyorum.

Belki de en büyük sır burada,
O sessizlikte saklı,
Söylenmemiş kelimelerde,
Ve anlatılmamış duygularda.

Ve ben,
O derin sessizlikte bekliyorum,
Bir ışık,
Bir ses,
Ya da bir dokunuş.

Sessizliğin en derin yerinde,
Yaşam ve ölüm arasında,
Bir yerde,
Kendimle baş başayım.

Şiir Hamit Atay