Baktım, gördüm ve sessizce kabullendim, Yaralandığım yerden yeniden filizlendim. Dışarının gürültüsünü susturup içime döndüm, Kendi sesimin yankısında kimliğimi buldum.
Bu yıl bana sabretmeyi ve vazgeçmeyi öğretti, Gitmeyi bilmenin, kalmaktan zor olduğunu gösterdi. Sessizlik bazen en güçlü feryatmış anladım, Kendi enkazımdan yepyeni bir yol var ettim.
Şimdi kapı eşiğinde, daha dik ve mağrurum, Korkularımdan sıyrıldım, kendime doğru yürüyorum. Eskisinden daha hazır, daha umutlu ve berrak, Yeni bir ben başlıyor, tüm geçmişi geride bırakarak.
©ZÜHRE TÜRKELİ. Kayseri
Sevgilim, bir günün ortası şimdi
Taşıtlar hızla gelip geçiyor, her yer kalabalık,
Ben seni düşünüyorum bir bodrum kahvesinde
Uzat bana uzat ellerini
İzinli askerler görüyorum, kırıtarak yürüyen işçi kızlar
İstanbul her günkü yaşantısı içinde, uğultulu,
Devamını Oku
Taşıtlar hızla gelip geçiyor, her yer kalabalık,
Ben seni düşünüyorum bir bodrum kahvesinde
Uzat bana uzat ellerini
İzinli askerler görüyorum, kırıtarak yürüyen işçi kızlar
İstanbul her günkü yaşantısı içinde, uğultulu,




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta