Geldi ayrılık vakti istasyonda son veda
Eller bir, vücutlar tek olmuş öyle sessizce
Kalabalık, insanlar vardı epeyce gürültü...
Bütün saatler durmuştu sanki,... Herşey öyle sessizce
Bir haykırış, son bir çığlıkla hareketlendi Tren yola
Gözlerin, gözlerle takılmışcasına bakışları
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
