Sessizce Şiiri - Suleyman Zorman

Bir gün
adımı anmaktan vazgeçeceksin,
dilinin ucunda eksik kalacak
ama dönüp tamamlamayacaksın.
Kapını çalmayacağım artık,
rüzgâr bile benden izinsiz esecek.
Bir insanı en çok
hiç gelmeyerek terk edebilir insan,
bunu geç öğrettiler bana.
Sana ait olan her şey
benden usulca düşecek;
sesim, gölgem,
birlikte susmuşluğumuz.
Kırıp dökmeden,
helallik bile istemeden.
Zaman, seni benden daha iyi sevecek.
Saçlarının arasına girip
adımı oradan da silecek.
Ben karışmayacağım.
Bir hatırayı zorla yaşatmak
ayıptır, öğrendim.
Bir gün
biri yüzüme benzeyen birine bakıp
neden içinin üşüdüğünü
anlamayacaksın.
İşte o kadar rahat bırakacağım seni.
Arkamdan bakmanı da istemiyorum.
Çünkü bilirim,
unutmak bazen dönüp bakmamaktır.
Ben seni
en çok yokluğumla hatırlatacağım
ama sen fark etmeyeceksin.
Ve bu,
bir insanın bir insana yapabileceği
en sessiz vedadır.