Sessiz Yollar Şiiri - Bünyamin Kosmaz

Bir zamanlar aynı yolda yürürdük sessizce,
Adımlarımız birbirine karışırdı ince ince.
Zaman girdi aramıza, korkular büyüdü gizlice,
Farklı olsun isterdik ama olmadı, zaman aldı bu imkanı sessizce.

Göz göze gelirdik, ama hiç konuşamadık,
Her bakış bir sır, içimizde sakladık.
Kelimeler boğdu, içimizi derinden,
Yollarımız ayrıldı, sessizlik sardı dört bir yerden

Ben kendi içime düştüm, sessiz ve derin,
Sen başka rüzgârlara savruldun uzak ve serin.
Anahtar sende, kapı kilitlendi kararından,
Geriye ne kaldı bilmem, yalnız sen açıp öğrenirsin merakından

Şimdi duruyorum, gölgemde kaybolmuşken,
Zaman ve uzaklık arasında bir yerde beklerken.
Kalbimde bir iz saklı, adını söyleyemem,
Belki bir gün yollar kesişir, fakat aynı yolda yürüyebilir miyiz, bilemem.